DOEKA

 

Doeka

 

Doeka: Columns en korte verhalen

Geplaatst op in Ervaringen

Snobbel (m/v). De denkbeeldige hobbel die je over moet om uit bed te komen na de wekker een paar keer op  ´snooze´ te hebben gezet.

Vanochtend werd ik wakker met een nieuw woord: snobbel.

...

Geplaatst op in Korte verhalen

Evolutionair ontwerper

Iets verder in de tijd. Een zoon neemt zijn vader mee bij het vrijlaten van een zelf ontworpen en opgevoed vogeltje.

Zijn zoon Mats rende voor hem uit, de vogel achteraan. ´hij kan het pap, hij vliegt!` Rigwold keek van de jongen naar de lucht, maar zag de vogel niet meer.

...

Geplaatst op in Ervaringen

Dit is verrukkelijk. Dit is mijn tijd. Mijn schrijven. Ik baan me een weg in de werkelijkheid met woorden. Ik sanctioneer elk woord dat in mij opkomt en omvouw het met andere woorden tot een grote stroom. Een levensstroom. Mijn levensstroom.

In de niet aflatende doorkomst van de tijd, die over je heen spoelt met een duizendvoud aan indrukken, beits ik een ruimte voor mijn eigen beelden.

...

Geplaatst op in Veranderende waarden

Matthieu Vlieg kneep zijn ogen wat bij elkaar toen hij de hei opstapte, zijn gezicht vol in de felle ochtendzon. De zon was net doorgebroken boven de boomtoppen en belichtte een wasem van ochtendnevel dwars door de vele spinnenwebben die als zijdeachtige, grote doeken gedrapeerd lagen om de verspreide berkenstammen en bramenstruiken.

Nu hij hier zo alleen was, geneerde hij zich niet voor zijn evenbeeld in de ogen van anderen: op een langzame, intense inademing liet hij zijn armen omhoog komen terwijl hij zijn onderbuik liet zakken, ontspande. Als een kalmering van de roerige tijd liet hij de armen bij een uitademing weer naar beneden zakken.

...

Geplaatst op in Correspondent Verzonnen Berichten

DOEKA: Correspondent Verzonnen Berichten

 ‘Social’ daagt Twitter uit

DIT IS FICTIE
Het aantal gebruikers van het social media platform ‘Social’ is de afgelopen drie maanden verdubbeld naar 20 miljoen actieve gebruikers. Het bedrijf heet voluit “Social for real” en presenteert zich als een `werkelijk sociaal´ alternatief voor Twitter. Twitter kent 320 miljoen actieve gebruikers.

...

Geplaatst op in Ervaringen

DIT IS FICTIE

Het was bijna een dag zoals alle andere. Wel viel bij mijn wandeling uit de stad een dode vogel op: een merel op de stoep, onder een heg geschoven, de poten naar boven gericht.

Ik moest bij het passeren van het beestje onmiddellijk denken aan de spartelende mees die ik vier dagen terug in een fluwelen zakje van het vogelstudiecentrum had gevonden, achtergelaten door de onderzoekers, vergeten. Toen ik de vogel uit het zakje had bevrijd – even schichtig als het beestje dat er uitkroop – had de kleine met grote ogen over de terrastegels gewankeld, waar ik haar een dag later dood terugvond, aan de rand, op een steen, met dezelfde omgekeerde houding als de merel die ik nu passeerde op de stoep: de rug op de grond, de pootjes de lucht in en het kopje naar achteren geslagen, de ogen starend in het lege niets.

...

Geplaatst op in Fictieportretten

DIT IS FICTIE

Hij viel stil en keek om zich heen. De mensen stonden om hem heen gedrukt, hij voelde de beweging van hun wil, naar hem, naar het beeld dat ze van hem hadden gemaakt en nu voor zich zagen: voor het eerst stonden ze oog in oog met degene met wie ze zo vaak praatten in hun hoofd, die hun angsten kende en hun gevoelens snapte, ja die hun gedachten al die tijd bevestigd had, aangemoedigd. Eindelijk konden ze in het echt voortzetten waar ze al zo lang tijdens hun innerlijke dialoog mee bezig waren. Hij zag hun knagende onzekerheid dat ze zich voor de gek hielden, dat ze tóch alleen stonden, de enige waren, maar nee het klopte, het was toch juist wat ze voelden, het wás niet gek …

...

Geplaatst op in Ervaringen

Voetstappen in het pand
buren bereiden voor
wat nog niet is

Ik heb nog een kwartier in de tijd
voordat het werk begint
ik verder ga van hier

...

Geplaatst op in Ervaringen

Het is verbazingwekkend hoe ik ineen kan schrompelen ten overstaan van de realiteit! Het is alsof ik van de wereld wegduik, er niet in aanwezig ben. Ik schakel en kijk vooruit, voel en evalueer, maak voort, maak voort! Alsof de duivel mij op de hielen zit. Mijn gemak is weg, mijn lijf is ginder, hinder voor wat ik wil.

Dit wil ik: liefde brengen.
Dit wil ik: liefde zijn.
Dit wil ik: liefde ervaren. 

...

Geplaatst op in Korte verhalen

Het was Mees niet zomaar gegeven om gelukkig te zijn. Dat dacht ze toen ze vanuit bed het gordijn openschoof en naar buiten keek. De zon scheen, bomen tooiden zich met jonge bladeren in de aandacht van het licht, maar zij wilde enkel terug haar bed in. 

Op straat had ze het de hele tijd te warm: hoeveel ze ook uit deed, wat ze nog aan had, kriebelde op haar lijf. Toen ze vanwege hef felle licht haar zonnebril opzette, bekroop haar een gevoel van verdoving, die ze niet wilde. Ze verlangde terug naar huis. 

...

Geplaatst op in Liedteksten en gedichten

Mijn zijn is als een grote lamp
ik loop naar alles in het licht,
maar telkens als ik bij het schijnsel ben
heeft mijn verlangen iets nieuws geprojecteerd

Ik lijd schipbreuk op de tijd
ben zat in het vooronder van het bekende
vluchteling van het voorbijgaande
dat me elk moment ontsnapt

...

Geplaatst op in Liedteksten en gedichten

Twee koude nachten 
en ik weet weer
waarom ik hou
van de herfst

Een holle weg met een tapijt van bladeren
nauwelijks op de grond gevallen
ik zie ze dwarrelen naar beneden
de aarde verbinden met wat van boven komt

...

Geplaatst op in Veranderende waarden

Ken je dat: je staat ergens en op eens denk je hier is het goed. Een plek waar “het klopt.”

Ik had laatst zo’n moment. Aan het eind van een drukke werkdag was ik op de fiets gestapt naar het bos waar ik een kleine caravan heb. Op de weg ernaar toe slingerde ik wat door de buitenwijken van de stad. Het was mooi, rustig weer en ik besloot om van mijn fiets te stappen.

...

Geplaatst op in Dit is ook Nederland
Tussen de snelheid: het leven!

Zo roetsjt de tijd: de dingen die ik moet doen, de handelingen te verrichten. Als een pijl baant de dag zich door mijn leven en ik vlieg er achteraan. Naar wat, naar waar?

Ruimte: in de verte tegen de heuvel loopt een vrouw in rode jurk over een smal pad tussen een kaal akker en een vers groen veld. Ik kijk naar haar stevige pas en witte haar, afgespleten van mijn wereld. De dingen die ik moet doen, de handelingen te verrichten.

...

Geplaatst op in De avonturen van een pelgrim pionier
Magisch de momenten

Soms voel ik me alsof ik word opgeslokt door de tijd: zoveel dingen te regelen voor de opening van de Walk of Wisdom op 21 juni... die en die bellen ... dat en dat aanpassen op de website .... zus en zo op de rails zetten. Zelfs op momenten van rust vallen ideeën binnen wat ik kan doen om de route beter op de kaart te zetten, betekenisvoller te maken, soepeler te laten verlopen.

Het prettige van werken aan een pelgrimsroute is dat het karakter ervan relativeert: deze ´weg naar binnen' gaat niet over het najagen van deadlines of het sluiten van deals, maar om de realisatie van vrede met jezelf en je plaats in het grotere geheel. Soms moet je daarvoor even rennen. Een andere keer kun je luieren op het gras. Het heeft allebei zijn plaats en functie.

...

Geplaatst op in Veranderende waarden
Alle menselijke schittering is van glas

Mensen kunnen er wat van! Met glansrijke carrières doorstoten naar de top: geniale boeken schrijven, toernooi na toernooi winnen, avond na avond op de t.v. verschijnen of miljoenen verdienen met één film. Hun woorden en daden zijn vereeuwigd tot roem, ze zijn tot sterren gemaakt. En dan op eens komt de mislukking, de ontluistering, de ontmaskering.

Als de misbruikschandalen in de kerk, de verslavingsproblematiek van voetballers en cabaretiers of de schokkend amorele graaiers in de bankwereld mij iets leren, is het dit: alle menselijke schittering is van glas.

...

Geplaatst op in Ervaringen
De vreugde van eigenliefde

Op mijn pad van meditatie zijn er steeds vaker terugkerende signalen die me vertellen dat ik op de goede weg ben. Het zijn de momenten waarop me vanuit de grond van het hart en zonder enig moment van voorbereiding de volgende woorden ontsnappen: ik hou van je.

Soms heeft de liefde een uitroepteken en hoe meer ik me in het moment en de omgeving laat zakken, hoe vaker de woorden boven komen borrelen. Bij een reeks goed voortgezette meditaties komt na - ik hou van je - zelfs een ontroerend antwoord: ik ook van jou.

...

Geplaatst op in Veranderende waarden
Noem me bij de naam

Hernieuwde kennismaking met de sterrenlucht boven een Engels landschap

Natuurlijk, als ik overdag aankom en vanuit de trein het land inloop: de bomen, het groen van de heuvels, de dieren die overal tevoorschijn schieten, muziek maken, het is er allemaal en vervult me met vreugde en een langzaam zakkend gevoel van thuiskomen, van diep, vergeten ademhalen. Maar dat sterke, zich zelf herinnerende besef dat er ook buiten de mens een wereld is, een enorme wereld, komt telkens alleen plotseling tot me en vaak met één stap: de stap waarmee ik ´s avonds van de schaars verlichte kloostergang overga naar het gras om naar boven te kijken, naar de ontzagwekkend donkere lucht en de tintelende sterren boven het platteland, onverduisterd door de wazige gloei van de stad.

...

Geplaatst op in Dit is ook Nederland

Wat kan het als fietser toch heerlijk zijn: daadwerkelijk stoppen voor het rode licht. Het zit in mijn systeem om erdoor heen te rijden. 

Misschien komt het door mijn studententijd in Amsterdam. De handhaving schijnt daar inmiddels strenger, maar toen ik erover de grachten en pleinen sjeesde, was mijn wil en snelheid koning. Ik kon als een wildeman op de pedalen rossen, dwars over de trambanen, invoegend tussen voor rood licht bevroren auto’s, hevig gesticulerend en moreel gesteund door de gedachte dat je als vrijdenkende Nederlander tégen betutteling bent en beschermd wordt door de wet die automobilisten verplicht `zwakkere` partijen voorrang te verlenen ongeacht ter plaatse geldende regels.

...

Geplaatst op in Dit is ook Nederland
De kleuren zijn mooier

Prachtig herfstweer. De zon doet dode bladeren weer leven in een schitterend licht. Als parachutes landen ze voor mijn voeten. Windstil verstrijkt de dag en aan de overkant van de straat zie ik een man aankomen. Hij is oud en loopt met een stok. Aan zijn nek hangt een grote camera. Traag en doelbewust manoeuvreert hij zich voor een verkeersbord en leunt ertegen. Zijn ogen turen in de straat.

"We zijn te laat, " zegt hij wanneer ik bij hem kom staan. "Ze zijn er niet meer.´ Hij wijst van de kale bomen naar de grond, waar een auto voorbij komt. "Vol oranje rood hingen ze gisteren." De bladeren zijn zowel gevallen als geveegd, de statige, drukke laan is leeg.

...