DOEKA

 

 

Heb je dit wel eens gedaan?

  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Afdrukken

Op een lang gerekt fietspad aan de rand van een groot landgoed in Dordrecht. In de verte het geraas van een snelweg, dichtbij het geluid van de wind en de vogels. Ik fiets langs een oudere man die zijn scootmobiel aan de kant heeft gezet en op een groot papier aan het schrijven is. Boeken met tekeningen staan als koopwaar tegen zijn mobiel opgesteld. Ik stop, draai me om, stap af.

Hij blijkt een gedicht aan het maken. Ik kreeg de inspiratie maar had geen papier, toen keerde ik mijn tekening en dacht: hier. Hij zingzegt zijn woorden, rustig, nauwkeurig tastend naar taal. Ik voel dat hij nog steeds in de sfeer van zijn gedicht hangt. Ik hoef nauwelijks een vraag te stellen, hij praat en het lijkt alsof hij zich niet tot mij richt, maar tot de ruimte om ons heen.

Ik zit hier in het grootste atelier ter wereld, buiten,

ik heb geen foto toestel, maar kijk met mijn ogen.
Ik ben bijna 77 en ik ben blij omdat ik weet,

het is geen recht, het is: mogen.

Hij kijkt me onderzoekend aan, vanboven zijn bril. Twee vriendelijke ogen waarvan één blauw lijkt geslagen, maar hij is enkel slapend vanuit bed op het nachtkastje gevallen. In het mandje van zijn scootmobiel ligt een post-it met de tijd waarop hij zich in het ziekenhuis moet melden voor controle. Ik heb mijn laptop opengeslagen en zit op de grond terwijl hij praat met een stem die niet luider is dan de vogels in de boomtoppen.

Tekenen, schilderen, gedichten en spreken met mijn tong
ik weet nog, het eerste jaar niet maar het tweede dat het toen begon.
Het eerste jaar, ik kon niet méér spreken dan mama en papa
en als ik nu terugkijk op het leven dat ik heb gemaakt
dan kom ik tijd tekort.
Stel maar vragen aan mij, want niemand kan ons afnemen wat we nu beleven.

Wat heerlijk om hier zo met je scootmobiel te zitten, denk ik, volstrekt op je gemak. Hij groet iedereen die langs komt. Hij is geen idealistische dromer, hij kijkt. Ook naar mij. In drie zinnen vat hij samen waar ik op dit moment in mijn leven mee zit. Verbijsterd hoor ik het aan. Het klopt.

Het voordeel van jezelf kennen is de smaak te pakken hebben, je eigen smaak te pakken hebben en je dan verwennen. Doen wat je wil en laten wat niet kan.

Hij ziet veel mensen die onder stoom staan, niet kijken, niet voelen. Er zijn mensen, ja die hebben een andere invalshoek. Ze projecteren niet naar zich zelf, naar hun innerlijk gevoel, ze distantiëren zich van wat ik zeg. Maar dat is niet voor mij, maar voor hen: pech. Het zijn volgens hem de mensen die als ze soep eten er meteen peper en zout in strooien. Ik ga eerst proeven, want ik heb een eigen smaak, een eigen gevoel.

Gelukkig zijn er ook mensen die bij hem komen staan. O, ik ben in staat in de zomer een winterlandschap te schilderen en vooral als ze in groepsverband zijn, dan zijn ze wat sterker in hun taalgebruik ... "Nou meneer u zit hier ook al lang..."

Niets moet, het mag. 's Avonds denkt hij over wat hij 's morgens wil doen. Maar als die morgen zijn vrouw iets anders wil, is dat ook goed. Hij laat het gebeuren en is er toch zelf bij.

Hij praat met zich zelf. Het mooiste schilderij moet ik nog maken, dat is mijn streven, maar ik zeg ook tegen het andere ik dat in mijn binnenste zit: het mooiste kan ik niet maken. Dat komt naar buiten al sprekend of schrijvend.

Nu lijkt het alsof hij zich tot mij richt: Sommige mensen zijn hun leven aan het zoeken. Wat ben je aan het zoeken? Ik weet het niet, zeggen ze dan. Heb je dit wel eens gedaan: je gevoel volgen en kijken tot welke realiteit dat wordt?

Dat is dit stukje Ad. 

Doeka // Dit is ook Nederland // 01 // Heb je dit wel eens gedaan? 

Werkelijke ontmoeting 17 juni 2014.

www.adbakkerkunst.nl