DOEKA

 

 

Het verborgen plein

  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Afdrukken

Ergens in een villawijk aan de rand van Nijmegen ligt een groot plein. Een van de breedste doodlopende wegen van de stad komt erop uit en vanaf het plein is verder geen andere ontsnapping dan een klein, onverhard weggetje dat leidt naar een voor auto's ontoegankelijk pad. Aan het plein grenzen hooguit drie, vier grote villa's en de paar keren dat ik er droomweg struinend op uitkom, staan er niet meer dan een handvol auto's.

De omgeving is bosrijk en als ik van het pad op het plein terecht kom, stap ik in een oase van licht. Vanaf de kant van de brede straat ga ik eerst een stukje omhoog – het plein ligt op een heuvel - en als voetganger komt het geen moment in me op om over de stoep te lopen: ik stap onbekommerd over de weg.

Wie ontwerpt een brede straat voor een stuk stad waar nauwelijks verkeer zal komen? Wie bedenkt een plein voor een plek waar niemand komt? Ik stel de vragen, maar het antwoord interesseert me niet. Wat schiet ik er mee op? Ik laat het verlaten plein zoals het is: leeg, maar vol wonderlijke ruimte, wonderlijk, omdat ze geen functie heeft. En tóch bestaat het plein.

In een stedelijk landschap waar op elke vierkante meter een prijs drukt, rust hier een andere waarde. De straatstenen zijn niet geplaveid voor de economie van de stad, maar voor een verdwaalde wandelaar als ik die als een vorst over de stenen stapt. Die stenen liggen daar ten nut van niemand anders. Ze liggen daar voor mij. Straatarm mag ik zijn, maar hier waan ik me onschatbaar rijk.

DOEKA

 

Doeka/Dit is ook Nederland/Het verborgen plein