DOEKA

 

 

Midzomernachtloop Natuurmonumenten

  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Afdrukken

Zo opent zich mijn schrijversoog: een blik gericht voorbij het vormelijke naar de ijle levensenergie eronder, zonder onderscheid dier-mens-ding: alle dragen de tijd en het verval, de genadevolle ontbinding van het al, totdat het lot weer nieuwe vormen kneedt.

Ik adem heel mijn tijdelijkheid tot een kort moment van grootsheid als we tussen varens en struiken luisteren naar een boswachter rondom het kadaver van een ree. Zelfs in het felle schijnsel van de lamp ligt het dier met rank lijf en bruine vacht gracieus: liefdevolle preek over de vergankelijkheid in een donker bos.  

Hier, daar, geluiden van een uil. Takken en bladeren in de wind. We kruisen kris kras over het parcours, verstild. In het donker zonder lantaarn staren we naar andere deelnemers die met lampen het zicht op de nacht verduisteren. 

Felle lantaarns in mijn gezicht - op eens. Twee kinderen bij een wachtpost. Ouders die corrigeren. We lopen door, niet in staat de mystiek van het moment over te dragen aan degenen die we daarin ontmoeten.

We sluipen onder sterrenhemel en boomkruinen door een muizengaatje naar het einde van de tijd waar ons menszijn een doorschijnend venster is op het oneindig wervelen van de materie. Met passieve wakkerheid ontvangt mijn ziel wat ze aan ervaringen krijgt aangereikt door de persoon die haar draagt.  

DOEKA