DOEKA

 

 

Mensroeper

  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Afdrukken

Ik heb een hut in de bossen van Nijmegen. Het is een caravan op een natuurcamping, waar het bijna altijd rustig is. Je hebt er een eigen stuk bos, hoort nooit een radio en het ligt op een heerlijk uur lopen van de stad. Vooral in de vroege ochtend- en late avondschemering is die wandeling een klein mirakel.

Als ik ’s avonds de stad verlaat, floepen overal de lichten aan terwijl ik via een buitenwijk vol prachtige villa’s de natuur tegemoet ga waar het donker nog komen kan. Op een onverlichte holle weg met aan de ene kant hoge oude bomen en aan de andere kant de grens van een mysterieus oud landgoed, draai ik me om naar de laatste straatverlichting van de stad, die vanuit de kom van de weg nog te zien is, vaag, ver weg. Dichtbij hoor ik het grom snuiven en lurken van een naderende troep zwijnen, brullend passeren ze in het pikkedonker achter het hek van het landgoed.

´s Ochtends geniet ik van de stille straten van de stad waar ik zorgeloos overheen stap, niets herinnert aan de drukte van de dag. De muren van de huizen ogen fris en in al hun ouderdom pas gebouwd. Bijna alles zwijgt op mijn behoedzame pas na en het liedje dat me ongemerkt ontsnapt, vaag vrolijk maar bovenal liefdevol en dankbaar - mijn kleine ochtendhymne voor een prachtig leven, dat ook mij toezingt wanneer ik mijn bos bereik en tussen twee bomen een hangmat uitvouw. Als een klein kind laat ik mij tevreden wiegen en hoog boven mijn hoofd wuiven de bomen, ademt de lucht. Ik zie hoe een grote vogel neerstrijkt op de boom die me draagt. Met een diepe, overslaande ROE verkondigt hij - ten overstaan van heel het bos - mijn komst. 

DOEKA

 

Doeka // Dit is ook Nederland // Mensroeper